• Bel ons +316 526 162 43 or
  • Email info@circleofmusic.nl

Blog

Waarom acteren?

Zoals je inmiddels weet is acteren mijn lust en zaligheid.  Toneelspelen is heerlijk om te doen. Vandaag wil ik voor mensen die die hobby (nog) niet hebben proberen uit te leggen waarom.

Mijn Mbo-studenten hebben daarbij het idee dat je graag beroemd wil worden, maar daar gaat het mij niet om. Overigens, mocht er ergens een regisseur of producer zijn die van mij, een geoefend amateur van maar liefst 2.05 meter lang, een beroemdheid denkt te kunnen maken met een leuke rol zeg ik geen nee hoor.   Maar dat bedoel ik ik niet als ik zeg dat het mijn lust en zaligheid is. En dan bedoel ook  ik niet persé het meedoen aan een productie, hoe gaaf dat dan ook is. Ik bedoel vooral de workshops, de cursussen , waarin je improviseert op verschillende thema's. Als ik improviseer kan ik daar alles in kwijt.

Over het algemeen ben ik een redelijk uitgebalanceerd persoon. Ik sta met mijn 2.05 meter zeg maar behoorlijk geworteld op deze aarde.  Echt boos krijg je me niet, wat je ook probeert. Ik heb na mijn elfde nooit meer geweld toegepast in een vlaag van kwaadheid. Huilen doe ik eigenlijk niet. Als ik verdrietig ben, lach ik dat weg of verschuil me achter zwartgallige, cynische humor. Mijn leven had tot mijn eerste toneel cursus nog niet echt veel emotionele pieken en dalen opgeleverd. Ik herinner me die cursus nog goed. Acteren met emoties.  Ik was te laat met opgeven ( in mijn eerste blog heb ik dat kort al aangegeven), het was al de derde les..Voor de pauze werd Barbara hysterisch jankend kwaad tijdens een improvisatie. Met open mond aanschouwde ik dit wonder. In de pauze complimenteerde ik haar met deze prestatie en toen zei de iets wat ik nooit meer ben vergeten.. Ze zei "Ik speel nu al 27 jaar toneel, in kluchten en dat soort dingen, maar dit was nu voor de derde keer, dat ik zo tekeer ben gegaan." (Het was immers  de derde les.)"En zal ik je eens wat zeggen? Ik slaap toch lekker vannacht." Ik dacht meteen dit wil ik ook. Na de pauze werd ik voor het eerst sinds mijn elfde weer eens verschrikkelijk boos.

Na die ruzie tijdens een potje voetballen (voor hen die geïnteresseerd zijn vertel ik dat graag onder een drankje), was ik nooit meer echt kwaad geweest. Ik wist oprecht ook niet hoe je dat nou kon oproepen. Ik had mijn leerlingen, bij wie de remmingen wat minder zijn wel eens heel hard op een tafel zien slaan, dus dat probeerde ik ook maar eens. Dat werkte wonderwel. De pijn in mijn hand maakte dat ik behoorlijk uit mijn vel bleek te kunnen gaan. En wat Barbara vertelde was waar. Het voelde heerlijk, alle frustraties er in een keer uit. De volgende weken ben ik ziekelijk jaloers geworden, ongelooflijk bang, heel verdrietig, vaak ook onwaarschijnlijk verliefd (dat was de fijnste) en tot slot ben ik er in geslaagd echt te kunnen huilen van verdriet.

Mensen, tot allen die met zichzelf in de knoop zitten, zou ik willen zeggen, ga improviseren, en je raakt zoveel van je frustraties kwijt. Wees eerlijk, weet jij een plaats waar je volledig uit je plaat  kan gaan, mensen volledig stijf kan schelden om dan in de pauze complimenten te krijgen? Of waar je je hart volledig leeg kan janken, zonder dat men je een loser vinden, maar juist een topper? Waar je iemand mag liefhebben, zonder dat ze je een stalker vindt? Dat mag, wat zeg ik,  dat moet je allemaal doen tijdens een cursus improviseren.

Gaaf hè?

Wilco Herrema, tekstschrijver, regisseur, maar bovenal lid van Circle of Music.