• Bel ons +316 526 162 43 or
  • Email info@circleofmusic.nl

Blog

De Kleren van de Keizer.

 

 

 Wij zijn nu sinds december bezig een musical in te studeren over een kleding warenhuis in de jaren '70.  In een vrolijke musical  laten we zien hoe dom iedereen is, maar erg genoeg is leven we in een tijd dat alles wat in ons verhaal belachelijk lijkt gewoon werkelijkheid is geworden.

In ons verhaal wordt de draak gestoken met hoe een modebedrijf beslissingen neemt om de productie te verplaatsen naar Bangla Desh. Hoe marketeers het beleid gaan beïnvloeden. Hoe mensen zich steeds meer aantrekken van zogenaamde deskundigen. Het sprookje van Hans Christian Andersen is de metafoor van een wereld , waarin mensen elkaar steeds meer naar de mond gaan praten. Waar kwaliteit wordt ingewisseld voor imago. Waar een lage prijs voor ons consumenten het enige is waar we nog warm voor lopen, terwijl we voor andere "stijlmerken"  bereid zijn veel te hoge prijzen te betalen.

Mijn grootmoeder zei in die jaren 70 altijd "goedkoop is duurkoop". Als je iets voor weinig geld koopt weet je dat het niet goed is. Zij betaalde voor kwaliteit, en vond het niet erg als het ergens anders misschien wat goedkoper was, als haar winkelier maar de service gaf, waar ze op meende te kunnen rekenen. Kleding werd hersteld als iets kapot ging. Sokken gestopt, scheuren gerepareerd etc,. Goede kleding gooide je niet weg. Hoe anders zijn de tijden waarin we nu leven.

Toen de nieuwe Primark werd geopend in Almere moesten er dranghekken worden geplaatst om de stromen koopjesjagers te kanaliseren. Nu nog zien we in de trein regelmatig jonge meisjes met een Saksisch accent die naar Almere gaan om te shoppen. Een heel winkelcentrum is opgebloeid met de komst van een bedrijf dat productie in landen als Bangla Desh tot kunst heeft verheven. Bangla Desh waar 3000 mensen overleden toen hun gammele gebouwtje in stortte omdat er een extra verdieping  bovenop was gezet, waar de fundering niet op berekend was. Bangla Desh waar kinderen van onder de 12 werken voor minder dan één euro per dag. Wij verdienen nu per hoofd van de bevolking 4 keer meer dan in 1980 (http://www.indexmundi.com/netherlands/gdp_per_capita_(ppp).html) terwijl de prijs voor een kledingstuk alleen maar is gedaald sinds die tijd.

Marketeers zorgen ervoor dat de mode verouderd is voordat de collectie is verkocht, zodat we meteen weer door kunnen gaan met de volgende. Als je niet wekelijks , of tenminste maandelijks je garderobe uitbreidt dan doe je eigenlijk al niet meer mee. In zo'n wereld moet de kleding ook niet te goed zijn, anders gooien we steeds perfecte spullen weg. Dus eigenlijk is het geweldig dat alles kapot gaat als je iets te hard er mee omgaat. Dan hebben wij tenminste weer redenen om nieuwe dingen  te kopen. 

Grote kledingbedrijven geven tegenwoordig ongeveer 25 keer meer uit aan marketing en reclame dan aan lonen van de arbeiders. Meer mensen doen een opleiding in economie,  marketing en communicatie, dan in een opleiding waar ze leren iets te maken. Daar is nu eenmaal minder geld mee te verdienen. Als ik je geld aftroggel met balletje balletje ben ik strafbaar, maar als ik mensen op veel grotere schaal belazer op een aandelenbeurs  wordt ik slapend rijk en wordt ik bewonderd.

Mijn oma zou niet weten wat ze ziet anno 2017. Ik hoop dat ze er om zou kunnen lachen, zoals Opa doet in onze show.

 

Wilco Herrema, tekstschrijver en regisseur, maar bovenal lid van Circle of Music.